top of page
Ara
  • Yazarın fotoğrafıEsra Abalı

SERCİYO'NUN BAŞINA GELENLER



Resimleyen : Beste Örge SAĞLAM

Merhaba, ben Serciyo. Dört yaşında bir yılanım. Durun, lütfen benden çekinip

okumayı bırakmayın! Biliyorum, siz insanlar zararsız bile olsak bizi sevmiyorsunuz.

Görünüşümüzü ürkütücü buluyorsunuz. Türünüzün farklılıkları sevmediğini, görmek

istemediğini şu kısacık yaşamımda öğrendim.


Yaş hesabımız insanlar gibi olmasa da hâlâ çocuk yılanım. Ama türüm nedeniyle çok

minyonum. Hiçbir zaman kocaman bir yılan olamayacağım. Evden çıkarılmadan önce insan

ailem de bana bebek yılan diye seslenirdi. Daha doğrusu ‘Ayyy bebek yılaaannn!’ diye çığlık

atardı. Şimdi ise ‘Serciyooo!’ diye sesleniyorlar. 


O evde mutluydum. Ta ki insan ailem beni fark edene dek. Sonra elbette işler çok

değişti. En iyisi her şeyi başından anlatmak.


Ben Serciyo. Evin arkasındaki ormanda annem, babam ve on beş kardeşimle birlikte

yaşıyordum. Günün birinde çıkan korkunç fırtınada hepimiz bir köşeye savrulduk. Günlerce

onları aradım. Ama hiçbirini bulamadım. 


Bir akşam kahkaha sesleri gelen o evi fark ettim. Camdan içeriyi izlediğimde etrafta

koşuşturan iki küçük çocuk gördüm. Ayrı köşelerde, minderlerinde uyuyan kedi ve köpek

vardı. Anne ile baba mutfakta yemek hazırlığındaydı. Kocaman bir şömine yanıyordu. Mutlu

ve sıcak bir evdi. Manzaranın keyfini çıkarırken zıp zıp zıplayan tüylü bir şey gördüm. Öyle

hızlı hareket ediyordu ki ne olduğunu anlamam için biraz zaman geçmesi gerekti. 


Bu tüy yumağı, bir tavşandı. Hem de cin gibi bir tavşan. Camdan bakan beni hemen

fark etti. Hızla kafamı eğdim. Ama çok geçti, beni görmüştü. İnatçı şey… Patileri ile cama

vurmaya başladı. O gece bu inatçı tavşan yüzünden başımı bir daha çıkarıp eve bakamadım. 


Sabah hava aydınlandığında gizlendiğim delikte bir şey keşfettim. Salona, yani evin

içine uzanan incecik bir tünel vardı. Saklandığım yerde “Bu ev benim için doğru yuva” diye

düşündüm. Farklı türde hayvanlar yaşadığına göre, benim gibi birini de aralarına kabul

ederlerdi. 


Dikkatlice tünelden süzülüp salona geçtim. Kedi ve köpek derin uykudaydı. Hatta

köpek horluyordu. Ben tavşandan korkuyordum. Mutfağa doğru süzülünce onun da büyükçe

bir kafeste uyuduğunu gördüm. Rahat bir nefes aldım. Tavşanın ortalıkta zıplaması varlığım

için büyük tehditti. 


Çok büyük bir evdi. Merdivenden çıkılan üst katta, yeni ailem uyuyor olmalıydı. Ama

alt kat, bana yeter de artardı. Salona giriş yaptığım tünelde yaşar giderdim. İhtiyaç

duyduğumda dışarıya süzülürdüm. 


Hayallerime dalmışken bir ses duydum. Dönüp baktım, tavşanın kafesi boştu. “Hay

aksi, nereye kayboldu bu tüy yumağı?” diye düşünürken üst kattan gelen şangırtıyla irkildim.

Kesin bu cingöz tavşan yukarıda bir şeyler karıştırıyordu. Gürültüden kedi ve köpek,

uykularında huzursuzca kıpırdandı. Neyse ki uyanmadılar. 


Dikkatlice dolaşmaya devam ettim. Tam yuvama dönmeye niyetlendiğim sırada tüy

yumağıyla burun buruna gelmez miyiz? Ne yapacağımı şaşırdım. Eğilip sinsice beni kokladı.

Patisini havada gördüğüm sırada hızla süzülüp yuvama kaçtım. Arkamdan zıp zıp beni takip

etti. Yuvadan başımı çıkarıp seslendim,


“İşte böyle avucunu yalarsın tüy yumağııı!”


Dediğimi anlamış gibi hışımla patisini tepeme indirdi ve yine ıskaladı. 


Evet, bu evde şahane bir hayat beni bekliyordu. Yeter ki tavşana yakalanmayayım.

Tüy yumağı tehlikesine rağmen yeni evimde iki yıl geçirmiş olmalıyım. Çünkü tam

yuvamın üzerine iki kez yılbaşı ağacı kurdular. Günlerce tepemde yanan dönen o renkli ağaç

yüzünden geceleri uyuyamadım. Olsun. Yine de mutluydum.


Akşamları onlarla birlikte film izliyor, yere dökülen atıştırmalıkların tadına bakıyor,

sabah kahvaltılarında neşeli müziklerine eşlik ediyordum. Her şey çok güzeldi. Ta ki bir gün

salonda insan annemle göz göze gelene dek!


Annem çığlığı basıp bir sıçrayışta mutfağa uçtu. 


“Ayyy! Evde bir yılan var. Hem de bebek yılaann!”


“Dur anne, korkma. Ben zararsız bir yılanım. Aile geçmişim su yılanlarına…” diyecek

oldum ama boşuna. Annem elinde tabancayla geri döndü. Onun gürültüsüne insan

kardeşlerim, babam, kedi ve köpek de koşup geldi. Çaresiz pencere altındaki yuvama kaçtım.


Kardeşlerim ve insan babam, anneme göre daha sakin, hatta sevecendi. Başımı

korkarak yuvadan uzattım. Kardeşlerimden biriyle göz göze geldim. Bana gülümsedi. Annem

hâlâ tabancayı doğrultup anlamadığım şeyler söylüyordu.


Babam tabancayı alıp yuvama bir sıvı boşalttı. Zaman içinde genişlettiğim boşluğun

büyük kısmı bu sıvıyla doldu. Kısa süre içinde sıvı soğuyup sertleşti. Hâlâ hareket edecek

yerim vardı ama eskiye göre çok küçülmüştü. Sanırım beni istemiyorlardı. İçim büyük bir

hüzünle doldu. Gözümden iki damla yaş gelir gibi oldu. O gece ve birkaç gün yuvamdan hiç

çıkmadım. Canım bir şey yemek de istemiyordu. 


Arada kedi, köpek ve hatta tavşan ziyaretime geliyordu. Varlığımın farkındaydılar.

Sanki istenmeyişim onları da üzmüştü. İlk günden düşman bellediğim tavşan bile havucundan bir parçayı benimle paylaştı. 


Bir hafta sonra annem, elinde o gürültülü hiç sevmediğim kırmızı aletle salonda sağa

sola gidip geliyordu. Bu kırmızı gürültücü canavar, benim gibi atıştırmalık kırıntılarına

bayılıyordu. Çıldırmış gibi bağırarak bir yandan da kırıntıları ve yere dökülen ne varsa

yutuyordu. Hepsini o yutmadan ben de biraz yiyeyim diye düşündüm. Tam birkaç kırıntı

almıştım ki yine annemle göz göze geldik. O, kırmızı canavarı tuttuğu gibi yukarı kaldırdı.

Canavarın gölgesi üzerime düştü. Tam tepeme ineceği sırada kardeşlerimden biri beni

avucunun içine aldı. Havalandım. Onun sevecen bakışları içimi rahatlattı. 


Annemin çığlığı dinmiyordu. 


“Ayyyy! Bebek yılan gitmemiş. Hâlâ evdeee!”


Kardeşim beni incitmeden bahçenin bir köşesine bıraktı. Babam tabancayla yuvamda

kalan son boşluğu da doldurdu. İçime çöken çaresizlik ve hüzünle olanları izliyordum. Öf...

Bu iki damla yaş da çok oluyordu ama. Yine gözlerimden damlamak üzere bekliyorlardı.

İnsan kardeşlerim, kedi, köpek ve tavşan o gün beni yalnız bırakmadılar. Kardeşlerim

durmadan bir şeyler anlatıyor, sanırım anne ve babamızı ikna etmeye çalışıyorlardı. Arada

annemin sapsarı yüzü ve irkilen omuzları görünüp kayboluyordu. 


Neden sonra babamız elinde küçük bir evle göründü. Eski yuvamın olduğu yerde,

pencerenin önünde toprağa küçük bir çukur açtılar. Üzerine kırmızı çatılı bu evi yerleştirdiler.

Kardeşlerimden biri beni alıp içine koydu. Tam hayallerimdeki gibi bir evdi doğrusu. Üstelik

manzarası ailemin yaşadığı yerdi.


Yeni evime ve hayatıma çok hızlı alıştım. Bahçede yaşamak beni daha da mutlu

etmişti. Üstelik ailem tarafından kabul edilmiştim. “Serciyooo!” diye seslendiklerinde

yuvamdan başımı çıkarıp onlara bakıyordum. Kardeşlerim benimle bol bol kırıntı

paylaşıyordu. Annem bile artık sararmış bir yüzle değil, gülümseyerek ve sevgiyle bana

bakıyordu. Doğrusu keyfime diyecek yoktu. 


Bitki ilacı kullanılmayan bu bahçede çeşit çeşit canlıyla birlikte yaşıyorduk. Bir süre

sonra komşularım bile oldu. Kurbağa Çarls ve Salyangoz Aheste’ye de yanımda birer ev

yapıldı. Ailemiz, hepimizim farklılığını kabul etti ve bizi olduğumuz gibi sevdi.

153 görüntüleme1 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

1 Comment


catalcaligonul
Feb 05

Teşekkürler, bir yılanı bile sevdirdiniz bana Serciyo ile...

Like
bottom of page