KUŞ LOKUMU

Resimleyen Beste Örge Sağlam

Evde süt kokusu var. Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyor. Bu sabah yataktan çıkmak istemiyorum. Yeliz tepemde dikiliyor. 

“Abla uyan!”

Perdeleri de açmış. Güneş gözüme gözüme vuruyor. Kardeşim sanki her şeyi inadına yapıyor. 

Yatağın yanındaki kese kâğıdını görüyorum. Gece nasıl bulmuşsa bulmuş, kuş lokumlarımın hepsini yemiş. Baktığım yeri görünce, ben daha bir şey demeden ağlamaya başlıyor. 

“Benden izin aldın mı?” diyorum. Daha yüksek sesle ağlıyor. Bir yandan da “Bana ne, hepsi senin değil!” diye bağırıyor.

Onu duyunca annem mutfaktan sesleniyor. 

“Kardeşine bağırma! Seni uyandırmasını ben söyledim.”

 Yeliz onun yanına koşuyor.

“O zaman o da bana bağırmasın!” diyorum. “Artık ayrı oda istiyorum.”

Küçük cadı kesin beni şikâyet edecek.  Elinden düşürmediği pembe pelüş ayıcığını yatağın üstünde unutmuş.  Oyuncağı bacaklarından ikiye ayırmak istiyorum ama yapamam, yaparsam annem çok kızar.  Ben de onu yere atıp, yatağın altına itiyorum. 

“Oh canıma değsin. Hiç bulamaz inşallah.”

Sinirim geçmiyor. Odadaki her şeyi bir yerlere fırlatmak istiyorum. Annem bir kez daha sesleniyor.

“Leyla giyinmedin mi hâlâ?”

 “Geliyorum.”

Öğretmen ödevimi soracak ve ben matematik kitabımı bulamıyorum. Okula gitmek istemiyorum.

Mutfağa geldiğimde burnumu kapatıyorum. Sucuklu tost ve haşlanmış yumurta kokusu birbirine karışmış, midem bulanıyor. Annem, “Yine ne oldu?” diye soruyor. 

“Kitabımı bulamıyorum. Masanın üstündeydi. Nereye koydun onu?”

Beni duymuyor. Yeliz çoktan masaya kurulmuş, ona muzlu süt bile yapmış.

“Benim muzlu sütüm nerede?” diye soruyorum. Annemin yanıtı hep aynı. “Önce kardeşini doyurayım.”

Yeliz’in yumurtasını soyuyor. Kardeşim, “Yemeyeceğim” diye diretiyor. Annem kızınca, ağzına bir parça yumurta alıyor. Çiğnemeden dakikalarca öyle duruyor. Sonra “Tadı kötü!” diyerek benim tabağıma tükürüyor.

“Ben artık hiçbir şey yiyemem!” diye bağırıyorum. Annem bu kez ikimize birden kızıyor. “Kalkın sofradan. Babanız yokken iyice azıtıyorsunuz.”

Kahvaltıdan kurtulduğum için seviniyorum. Zaten midem bulanıyor. 

Yeliz kanepeye kuruluyor. Televizyonu açıyor. Bense kitabımı aramalıyım. Bulamazsam öğretmenim çok kızacak. 

Annemin telefonu çalıyor. Biriyle konuşuyor. Sesi çok kötü geliyor.

“Ah! Ne diyorsun? İyi misin?” 

Mutfağın kapısına koşuyorum. Yeliz de yanıma geliyor. Annem ağlamaya başlıyor.

Yüzü balkona dönük ama ağladığını biliyorum. Sözcükler garip garip çıkıyor ağzından. Yeliz elimi tutuyor. Kötü bir şeyler olduğunun farkında. Yeliz’i kucağıma alıyorum. “Korkma,” diyorum. Ama kalbim deli gibi çarpıyor. Çünkü ben de çok korkuyorum. Annem telefonu masanın üzerine bırakmak için dönünce bizi görüyor. Gözyaşlarını siliyor. Kollarını açıp bizi çağırıyor. 

“Kiminle konuşuyordun?” diye soruyorum.

“Babanızla.”

“Babama bir şey mi oldu?”  

“Bir kaza geçirmiş.”

Yeliz ağlıyor. Ben de ağlayacağım ama abla olduğum için kendimi tutuyorum. “Üzülmeyin canlarım, iyiymiş. İki gün sonra evde olacak.” 

Anneme sarılıyoruz. Yeliz, “Yumurtamı yiyeyim mi?” diye soruyor. Annem gülümsüyor. “Canın istemiyorsa yemek zorunda değilsin.” 

Bana dönüyor. 

“Güzelim, kitabını bulmana yardım edeyim mi?”

“Önemli değil. Belki de okulda kalmıştır,” diyorum. Annem çok üzgün, onu daha fazla yormak istemiyorum. Sıramın altına da bakmalıyım. 

Babam, annemin dediği gibi iki gün sonra ben uykuya hazırlanırken geliyor. Yeliz çoktan uyumuş. Kokusunu özlemişim babamın. Boynuna sarılıyorum. Bir kolu ve başı sargılı. 

“Çok acıyor mu?” diye soruyorum. 

“Hiç de bile,” diyor. Cebinden küçük bir kese kâğıdı çıkarıyor. 

“Yeliz uyuyor değil mi?”

“Evet,” diyorum. 

“Bunlar senin için,” diyerek avucuma bırakıyor. 

Annem de yanımıza geliyor. Kanepeye kuruluyoruz. Babam kazayı anlatıyor. Nasıl ustalıkla tüm yolcuların hayatını kurtardığını dinliyorum. Rengârenk kuş lokumlarını kese kâğıdından çıkarıyorum. “Bir kırmızı anneme, bir yeşil bana, bir sarı babama,” diyerek yiyoruz üçümüz. 

“Artık uyku vakti,” diyor babam, saçlarımdan öpüyor. Tam kalkarken, iki gündür aradığım matematik kitabımı buluyorum. Kanepenin arasına sıkışmış. Babama kocaman sarılıyorum. 

“Seni çok seviyorum.”

*Bu etkinliği Tuğçe Sarsılmaz Köksel hazırladı.

KONU: Küçük bir kızın, sıradan bir günde kardeşi ile yaşadığı minik tartışmaları ve annelerinin bu duruma kızması rutininde babanın geçirdiği kazayı öğrenmeleri günün anlamını değiştirir. 

TEMA: Aile bağları ve sorumlulukla gelen büyüme

ANAHTAR KELİMELER: Kardeş sevgisi, aile, korku, dayanışma, ev içi çatışma, abla.

KIPIR KIPIR DÜŞÜNCELER: 

1. Bu öykünün adı neden ‘KUŞ LOKUMU’?

2. Leyla, kuş lokumlarını neden saklamak istemiş?

3. Leyla’nın kardeşine olan duyguları nasıl başlar nasıl gelişir? Neden?

4. Büyümek nedir?

KIPIR KIPIR ETKİNLİKLER: 

HİKÂYE KUR DUR DEVAM ET:

Yukarıda yapay zekâ ile oluşturulmuş Leyla’nın evi görseli bulunmaktadır. Bilerek oda biraz dağınık düşünülmüştür. Bu görsele bakarak iki kişi karşılıklı oyuna başlar. Önce bir kişi odanın içinde bir nesne belirler. O nesnenin adını söylemeden ipuçlarıyla bir hikâye kurmaya başlar ve istediği bir yerde hikâyeyi bitirmeden durur. Karşısındaki oyuncu anlatılan hikâyeden nesnenin ne olduğunu tahmin eder ve yerini söylemek için hikâyeyi devam ettirir. Kurulan hikâyede Leyla ve kardeşi başrolde olsa da evde başka canlılar bulunabilir. Örneğin, bir kişi aklından kuş lokumunun bulunduğu kese kağıdını düşündü diyelim. Hikâyeye başlar; Leyla en sevdiği şeyi sadece kendisi yesin istiyordu o nedenle önce yatağının altına saklamıştı ama sonra bir baktı ki koyduğu yerde yok. Diğer oyuncu çünkü evin kedisi Sarmal herkes uyurken kokuyu almış ve kuş lokumlarının tadına bakmış sonra kâğıdı çöpe atmayı beceremediği için pembe peluş ayının önünde bırakmış. Ve hikâye böyle bütün odada gezerek devam eder. Ama mutlaka bir duygu ile bitmelidir. Örneğin; Leyla, Sarmanın tüyleri arasında kuş lokumunun kalıntılarını gördü ve bu duruma gülerek onu gıdıklamaya başladı. Daha sonra bu oyunu kendi evinizde ya da sınıfınızda bulunan nesneler üzerinden oynamaya devam edebilirsiniz.