top of page
Ara
  • Yazarın fotoğrafıEmek Yalın Orhon

GÖKYÜZÜ GAZETESİ


Resimleyen: Elif BÜLBÜL

O akşam, hiç beklemediğimiz bir haber aldık. Şaşırıp kalmıştık.

Taşınacaktık!

Babamın çalıştığı şirket, onu ve tabi ki bizi de başka bir yere gönderiyordu. Burada

satış şefi olan babam terfi almış, daha küçük bir şehirdeki şubeye müdür atanmıştı. Çok

üzülmüştüm. Sanki hava korsanları babamı ve bizi tutsak etmiş, gittiğimiz yoldan bambaşka

bir ülkeye doğru yola çıkaracaktı. 

Odamın duvarına çizdiğim gökyüzü resmimi nasıl bırakıp gidecektim? Tüy gibi

bulutlarımı, burnunu gökyüzüne doğru kaldırmış uçaklarımı, kocaman gökkuşağımı nasıl terk

edebilirdim? Kara kara düşünmeye başlamıştım. Bir de okul arkadaşlarım ve tabi ki

mahalleden Tuna vardı. 

O akşam odama girerken,

“Siz gidebilirsiniz ama ben şuradan şuraya gitmem’’ demiştim. Öyle olamayacağını

bile bile bu tehdidi gökyüzüne doğru fırlatmıştım. Ama tam da düşündüğüm gibi oldu, işe

yaramadı, bumerang olup dönüp bana çarptı. Babam beni duymazdan gelerek, “Şu üç

bavul Umut’un olsun’’ dedi. Çaresiz toplanmaya başlayacaktım. Şuna sevinebilirdim, en

azından çizdiğim oyun karakterlerim ve karikatür denemelerim benimle gidiyordu.

     O gün geldi çattı. Tuna benimle vedalaşırken biriktirdiği oyun kartlarından en

nadidelerini verdi. Ben de ona, çizdiğim karakterlerden en sevdiklerimi bıraktım. Araba

hareket etti. Kalbim paramparça, arkadaşımın görüntüsü yok olana dek el salladım. Yeni bir

hayat başlayacaktı. Beni nelerin beklediğini bir macera kitabının gizemli sonu gibi merak

ediyordum. 

     Yeni evimize taşındık. Şehrin içinden bir nehir geçiyordu. Buraya iki yıl önce bir kez

gelmiştim ama o zaman burada yaşayacağımı söyleseler hayatta inanmazdım. Annemin

kuzenleri Aysel teyzem ve Hasan eniştem de burada yaşıyorlardı. Matbaaları vardı.  Bu

durum çok ilginç gelmişti bana, işyerlerini çok merak ettim.


Babam “Burayı seveceksin, kışın bizim orası gibi karlı oluyor" dedi. Tuna olmadan

karın keyfi mi olur, diye geçirdim içimden. Kimse onun gibi oyun kuramazdı, eğlenceli

parkurlar oluşturamazdı. Sevdiklerimden çok uzaklarda olmanın üzüntüsü karnımın içine bir

ağrı olarak oturdu yeniden.  

     Taşındıktan bir ay sonra okula kaydımı yaptırdık. Heyecanlıydım ama mutlu değildim;

daha çok kaygılıydım. Nasıl çocuklarla karşılaşacağımı bilmiyordum. Eski okulumu

istiyordum.  

     O gün okuldan kırtasiye listesini alıp çarşıya çıktık. Okullar açılalı üç hafta olmasına

rağmen ben ancak başlayacaktım. Alışveriş bitince çarşıda dolaştık. Nehir kıyısında yürüdük.

Hasan enişteme de uğradık. Tanıdık birini görmek iyi gelmişti anneme ve bana. 

Matbaa büyük sayılırdı. Eniştem,

“Hadi gezdireyim seni ’’ dedi. Arka odada baskı için ekipmanlar vardı. İlgiyle

inceledim. Yan odada bastığı takvimler, davetiyeler, kartpostallar kutular içinde duruyordu.

Simli kartpostallarda gözüm kalmıştı. Işıl ışıl parlayan kar manzaralarına hayranlıkla

bakarken, seçtiği bir düzine kartpostalı bana uzattı. Gözlerim ışıldadı. Teşekkür ettim. Eski

evimdeki arkadaşlarıma gönderebilirdim.

“Ne zaman istersen gelebilirsin Umutcuğum. Karikatürler çiziyormuşsun, öyle

duydum. Bak istersen yaptıklarını basarız burada. Anı olarak saklarsın,’’ dedi.

Rüya görüyordum herhalde! Olabilir miydi böyle bir şey? İçimde bu şehre karşı umut

tozları serpilmeye başlamıştı. 

      Küçük bir şehir olduğu için hiçbir yer birbirinden uzak değildi. Evimiz çarşının

içindeydi. Ne kadar canlıydı burası. Oysa eski evimiz şehrin dışında bir uydu kentti. Sakin,

sessiz kendi halindeydi. Şimdiki ise işlek bir sokaktaydı. Pencereden izliyordum bu hareketli

mahalleyi. Arabalar durmadan gelip geçiyordu. Seyyar satıcılar, sattıkları ne ise adını

kuvvetle bağırıyorlardı.

Bir de eski, demirden arabalara bağladıkları kocaman çuvallarla çöp toplayan çocuklar

dikkatimi çekmişlerdi. Birinin arabası devrilse, diğeri hemen koşup ona yardım

ediyordu. Okul saatiydi ama onlar çalışıyorlardı. 

     Okula başladığım gün hiç aklımdan çıkmaz. Tüm öğrenciler çoktan derslere uyum

sağlamış, yeniden kaynaşmışlardı bile. Hepsi birbirini tanıyordu. Sınıfta yalnızca ben yeni

öğrenciydim. İçeri girdim. Arka sıra boştu. Yürümeye başladım. Tüm başlar bana doğru

döndü. O sırada biri ayağını uzatıp yoluma koydu. Neredeyse düşüyordum. Burnum yere

değmeden tekrar kalktım. Sınıfın çoğu güldü halime. Çok kızmıştım. Kıpkırmızı bir halde

oturdum yerime. Çocuğa ters bir şekilde baktım. Gülüyordu. Yan sırada oturan kız

konuşmaya başladı.

“Üzme kendini onun adı Haset. Kendince ‘hoş geldin’ diyor.’’

“Sıcakkanlılığını gösterme konusunda ilginç bir tarzı var’’ dedim. Diğer yanımda ise

kollarını yastık yapmış uyuyan bir çocuk vardı.

“Onun adı da Ağır’’ dedi kız. “Sürekli derin uykudadır o yüzden böyle çağırıyoruz

onu.”

O sırada öğretmen girdi içeri.

“Günaydın 4-B’’ dedi. Uzun boylu genç bir öğretmendi. O da sanki benim gibi bu

sınıfta yeniydi. “Evet çocuklar, yoklama alıyorum. Ooo yeni arkadaşımız da aramıza katılmış.

Merhaba Umut, hoş geldin. Ona, yeni okuluna alışırken yardım edeceğinizden eminim’’ dedi.

“Şimdi derse başlayalım. Dörder kişilik gruplar kurup bir gazete oluşturacağız.’’

Gazete mi? Ne denli eğlenceli bir fikirdi. Hiç böyle ders görmemiştim. Sanırım

kendisini sevecektim. Öğretmenimiz, “Hangi konuda yazacağınıza karar verin’’ deyince Ağır,

adı gibi yavaşça başını ve elini kaldırdı. Hafif bir ses tonuyla,

“Ben seçeceğimiz konuda bir öykü yazmak isterim,” dedi. Şaşırmıştım. Onun tüm ders

boyunca uyuyacağını sanmıştım.  Kızın söylediğine göre harika öyküleri varmış. Diğer

dersler ilgisini çekmezken bir şeyler yazmak deyince akan sular dururmuş.

“Ben Umut bu arada” dedim kıza.

“Ben de Mavi.”

İsmini duyunca daldım gittim. Odamdaki resmim gözümün önünden geçti. Onun da

gözleri benim gökyüzüm gibi masmaviydi.

  “Evet çocuklar şöyle yapalım’’ dedi öğretmen. “Gruplara bölünelim. Dörder kişilik

her grup birer gazete oluştursun. Bakalım nasıl konular çıkacak’’

Ağır, ben, Mavi ve ne yazık ki Haset aynı grupta olmuştuk. Onunla birbirimizin

boğazına yapışmadan bu proje sona erebilecek miydi, çok merak ediyordum.

Yapılacak işleri bölüşmeye karar verdik. Gazetenin bir konusu olacaktı. Haset

fotoğrafları bulacak. Ben karikatür çizecektim. Mavi araştırma yazısı, Ağır da öykü yazacaktı.

Konuya bir türlü karar verememiştik. Bu akşam herkes düşünecekti. Dersler bitmiş eve

dönme vakti gelmişti. Okul oturduğum yere yakındı. Tek başıma yürüyecektim ilk kez.

Baktım Mavi de benimle geliyor.

  “Aynı yere mi gidiyoruz” diye sordum. Meğer evlerimiz karşılıklıymış. Böylece

yalnızlık çekmedim. Eve yaklaşırken yine çöpleri taşıyan çocuklar oradaydı.

“Üzerlerinde sadece kolları sökük bir hırka var üşüyecekler’’ dedi Mavi. Ayaklarında

da yazdan kalma eski sandaletler vardı. Küçücük bedenleriyle kocaman arabaları Herkül gibi

taşıyorlardı. Birbirimize baktık. Gazetenin konusunu bulmuştuk!

Diğerleri de kabul edince hızla hazırlıklara başladık. Ben çizimlerimi yaptım. Haset

fotoğrafları buldu. Grup içinde işe yarayınca daha az gıcık davranmaya başlamıştı.

Önceden pek konuşmazken, şimdi daha çok cümle duyar olmuştum ağzından. Mavi, sokakta

çalışan çocuklar ile ilgili araştırma yazısı yazdı. Ağır da öyküsünü tamamlamıştı. Buluşup

hepsini bir araya getirdik. Sayfa düzeni yaptık. Dosyaladık.

  Gece yatağıma yattım. Okula geleli iki hafta olmasına karşın sanki uzun zamandır

buradaymışım gibi hissediyordum. Eski evimi, duvar resmimi, arkadaşım Tuna’yı düşündüm.

Hepsini çok özlemiştim ama burada da hayat hiç beklediğim gibi olmamıştı. Her geçen gün

daha da çok ısındığım arkadaşlar edinmiştim. Yaratıcı bir ödevim olmuştu. Hem... Aysel

teyzem ve Hasan eniştem de vardı. Yalnız değildik. Sonra kafamda bir anda şimşek çaktı. İki

hafta öncesine geri döndüm. Matbaada konuştuklarımızı hatırladım. Belki... Belki gazeteyi

orada basabilirdik!

Ertesi sabah anneme açtım konuyu. Hasan eniştene sorun, dedi. Okulda bizimkilere de

söz ettim. Çok heyecanlandılar. Çıkışta dördümüz matbaaya uğradık, fikrimizi anlattık.

Mutlulukla kabul etti eniştem.

Adı “Gökyüzü” olmalıydı gazetemizin. Bu ismi söylediğimde tüm grup çok sevdi.

Okulda ve mahallede satacaktık. Duvarıma çizdiğim masmavi gökyüzü, gökkuşağım,

uçaklarım, hayallerim bu gazetenin isminde yaşayacaktı. Kazanılan para, sokakta

gördüğümüz çocukları soğuktan koruyacak giysi ve ayakkabı olacaktı. 

Onlar için yapacağımız bu küçük yardım yalnızca okulda ve mahallede duyulmadı.

Çok sayıda okuru olan yerel bir gazetede de yer buldu. O çocukları şimdilik bir okula ve sıcak bir eve kavuşturamamıştık. Ama pek çok insana onların varlıklarını yeniden anımsatmıştık.

En önemlisi, uğruna çalışacağımız çok önemli bir amacımız vardı artık.


ETKİNLİĞİ HAZIRLAYAN: Tuğçe Sarsılmaz KÖKSEL


KONU: İş birliği ile birbirimize yardım edersek hedeflere daha rahat ulaşabiliriz.


TEMA: İş birliği.


ANAHTAR KELİMELER: Gazete, yardım, öykü, çöp toplayan çocuklar, yeni bir hayat,

hedef, matbaa, grup çalışması.


KIPIR KIPIR DÜŞÜNCELER: 

  • İletişim ve haberleşme araçları nelerdir? ,

  • İletişim araçları neden önemli?

  • “Farkındalık sağlamak” ne demek?

  • Siz bir gazete oluşturursanız içinde neler olurdu?

  • Bir gazete nasıl oluşturulur? Basım sürecinde nelere ve kimlere ihtiyaç vardır? 


KIPIR KIPIR ETKİNLİKLER: 

Önce gazeteniz için birkaç gün çevrenizi gözlemleyin ve insanlara duyurmak

istediğiniz bir konu belirleyin. Gördüklerinizi, unutmamak için yanınızda bulundurduğunuz

not defterine gördüklerinizi yazın. Örneğin ‘Yardımlaşma’ konusunu seçtiniz diyelim yaşlı

birini karşıdan karşıya geçirmek, sokak hayvanlarına mama vermek ve parkta düşen bir

çocuğa “İyi misin?” diye sormak gibi konunuza uygun notlar yazın. 

Eğer sınıftaysanız eşit sayılara bölünerek birer grup oluşturun. Ya da büyüklerinizden

destek isteyerek iş bölümü yapabilirsiniz. Her grup gazetenin bir bölümünü seçsin. Örneğin,

bir köşe yazısı, bulmaca sayfası, önemli bir haber ve duyurular kısmı olabilir. Herkes kendi

sayfasını hazırlamadan önce gazetenizin ismini birlikte bulun. 

Artık renkli kalem ve kağıtlarla konunuza uygun sayfalar oluşturulabilir. İster gerçek

olaylardan ister hayal gücünüzü kullanarak kendi sayfalarınızı yazın. Tüm sayfalar

birleştiğinde bir gazete ortaya çıkmış olacak. 

Belki çoğaltarak etrafınıza dağıtabilir her ay yeni bir sayı çıkarabilirsiniz.

82 görüntüleme2 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

2 comentarios


Sevin Sezgin
Sevin Sezgin
31 may

Elif Hanım kaleminize sağlık.

Me gusta

elifscelebi
28 may

Öykü de resim de harika 🌸🌸

Me gusta
bottom of page